Ο Ολυμπιακός έκανε ακόμη μια ήττα εκτός προγράμματος, με την διαφορά πως αυτή την φορά αναμένεται να του στερήσει την πρόκριση στα πλέι-οφ της Ευρωλίγκα.Θα ξεκινήσω με ένα πράγμα στο οποίο έχω αναφερθεί ξανά. Το μπάσκετ δεν είναι ποδόσφαιρο. Δεν μπορείς να στηρίζεσαι μονάχα στην άμυνα. Αν δεν βάλεις και κανένα...γκολ δε νικάς. Αυτό πλήρωσε η ομάδα του Σφαιρόπουλου. Πέρα από τις αναλύσεις για το αν έπρεπε η όχι οι Πειραιώτες να κάνουν φάουλ στο νικητήριο καλάθι των Γερμανών, πέρα από τις ατυχίες που τον κυνηγάνε από την αρχή της σεζόν, ένα πράγμα είναι σίγουρο. Δε μπορείς να νικήσεις εκτός έδρας τόσο κρίσιμο αγώνα βάζοντας 71 πόντους. Ο Τρινκιέρι ήξερε τι ζήταγε κόντρα στον Ολυμπιακό. Τον "έπνιξε" με την άμυνα του, οι πάικτες του τα έβαζαν από παντού και ο κουρασμένος Ολυμπιακός δεν μπόρεσε να αντιδράσει στο τέλος. Έχασε ένα ματς δικό του. Πήρε δύο φορές διαφορά, την έχασε για πλάκα και στο τέλος πλήρωσε το ότι πίστεψε ότι είχε πάρει το ματς. Το τεχνικό επιτελείο της ομάδας υπέπεσε σε πολλά λάθη. Ήταν ένα ματς «ο θάνατος σου, η ζωή μου» και οι Πειραιώτες επέλεξαν το θάνατο αντί για τη ζωή. Δεν διαχειρίστηκαν σωστά το ρόστερ. Σε τόσο κρίσιμο ματς, ξέρεις πως δεν έχεις την πολυτέλεια να...ανακατέψεις πολύ την τράπουλα, έχοντας για τραυματίες τους Λοτζέσκι και Στρόμπερι. Έχεις όμως 12 παίκτες οι οποίοι (ο καθένας με τον δικό του τρόπο)μπορούν να βοηθήσουν και εσύ επιλέγεις να βασιστείς σε μόλις 9 από τους 12 παίκτες που διαθέτεις στον πάγκο. Αθηναίου, Αγραβάνης και Μιλουτίνοφ δεν αγωνίστηκαν καθόλου, ενώ ο Όντομ ήταν καθηλωμένος στον πάγκο σε όλο το δεύτερο μέρος. Συν τοις άλλοις οι αλλαγές πολλές φορές ήταν καθυστερημένες δίνοντας την ευκαιρία στον αντίπαλο να σε διαβάσει καλύτερα. Οι πάικτες φάνηκε στο τέλος πως ξέμειναν απο δυνάμεις και καθαρό μυαλό και δυστυχώς το ίδιο συνέβη και στον πάγκο των Πειραιωτών.

Πρίντεζης, Σπανούλης και Χάντερ έκαναν ότι μπορούσαν, όμως και πάλι αυτό δεν ήταν αρκετό. Ο Ουόρικ φιλότιμος όμως δεν μπορούσε να "σταυρώσει" καλάθι. Ο Παπανικολάου είναι ακόμη έξω από τα νερά του. Το μεγαλύτερο πλήγμα της ομάδας φέτος είναι πως οι παίκτες δεν παίρνουν πρωτοβουλίες. Περιμένουν τα πάντα από Σπανούλη και Πρίντεζη (ο μόνος που παίρνει πρωτοβουλίες είναι ο Χάκετ). Οι "ερυθρόλευκοι" δεν μπορούσαν να...μπουκάρουν στην αντίπαλη ρακέτα. Έτσι υπήρχαν δύο επιλογές. Είτε θα προσπαθούσαν να περάσουν την μπάλα στον ψηλό. Είτε θα σούταραν τρίποντα. Τα έκαναν και τα 2. Το πρώτο είχε αρκετή επιτυχία. Το δεύτερο όμως; Σε ακόμη ένα ματς είδαμε τον Ολυμπικό να αστοχεί σε πολλά τρίποντα αλλά και σε πολλές βολές. Είναι δυνατόν σε τέτοιο ματς να σουτάρεις με 65% στις βολές; Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, δέχεσαι το τρίποντο στο τέλος και έχεις 4,5 δευτερόλεπτα να βάλεις το νικητήριο καλάθι, γνωρίζοντας πως και ο αντίπαλος έχει 2 φάουλ ακόμη να δώσει. Και πως οργανώνεις την τελευταία επίθεση; Δίνεις στην πρώτη επαναφορά στον Σπανούλη, του γίνεται φάουλ. Δίνεις δεύτερη φορά στον Σπανούλη, του ξαναγίνεται φάουλ. Έχουν απομείνει περίπου 3 δευτερόλεπτα. Στην τρίτη επαναφορά, και ενώ ο Τρινικιέρι έχει παρατάξει εξαιρετικά τους παίκτες του για να μην φτάσει η μπάλα στον αρχηγό του Ολυμπιακού, του ξαναδίνεις την μπάλα λίγο πιο μπροστά από το κέντρο με τον ψηλό της αντίπαλης ομάδας υπό την επιτήρηση του και απλά ο «Kill Bill» μπερδεύεται και χάνει τη μπάλα. Και να μην την έχανε θα επιχειρούσε ένα σουτ απο μακρυά που θα είχε ελάχιστες πιθανότητες να μπει. Λέτε η Μπάμπεργκ να μην ήξερε ακριβώς τι θα συμβεί στην τελευταία φάση; Προσοχή! Δε ρίχνω την ευθύνη στον Σπανούλη. Απλώς αναφέρω ότι η τεέλυταία επίθεση θα μπορούσε να έχει οργανωθεί καλύτερα. Τέλος πάντων, αυτοί και άλλοι πολλοί ήταν οι λόγοι που ο Ολυμπιακός ουσιαστικά αποχαιρέτησε την διοργάνωση. Γιατί για να περάσει, πρέπει να νικήσει όλα τα εναπομείναντα παιχνίδια και θα πρέπει να του κάνουν την χάρη και οι αντίπαλοι με τα αποτελέσματα τους. Και με αυτή την εικόνα πως να κερδίσεις Χίμκι, Ρεάλ και ΤΣΣΚΑ; Συν την Ζαλγκίρις, η οποία όλοι θυμόμαστε τι έκανε στο πρώτο ματς, στην Λιθουανία...