Όλος ο Σεπτέμβριος, πλην διακοπών, εξόδων, εργασιών, είχε και μια άλλη ενότητα που λεγόταν FIFA 16'. Ήταν ο καιρός, λίγο πριν αρχίσουν οι υποχρεώσεις με σχολές-δουλειές και πάει λέγοντας. Ατελείωτες ώρες gaming, ατελείωτα ξενύχτια και σε μέρες που κάλλιστα μπορούσα να στερηθώ μια έξοδο με καλή παρέα ή ακόμα και ένα τριήμερο στο εξοχικό.

 

Όλα άρχισαν από τη στιγμή που το εν λόγω παιγνίδι εισχώρησε στο σπίτι μου, περίπου στα μέσα του Σεπτέμβρη, όταν και μπήκε για πρώτη φορά στη κονσόλα του PS4 (υπερμηχάνημα πραγματικά, μόνο καφέ δεν φτιάχνει). Πρώτη κίνηση ήταν να γίνουν τα απαραίτητα updates και οι ρυθμίσεις, με σκοπό το παιγνίδι να γίνει πιο real.

Το καλό με τη νέα σειρά της EA, είναι πως προσπαθεί -επιτυχημένα ώρες ώρες- να μιμηθεί τα ''Manager''. Μερικές φορές τα καταφέρνει. Για παράδειγμα το καλοκαίρι (ως προπονητής) πας διακοπές, επιλέγεις στα μέσα του Ιούλη το που θα πάει το club σου για την προετοιμασία του και διάφορα άλλα που κάνουν το όλο σκηνικό να μοιάζει με πραγματικότητα.

Ξεκίνημα στην onliner manager carrer, με την αγαπημένη Τσέλσι, όταν και παίκτες σαν τον Σίρλε, τον Φαν Γκίνκελ έχουν αποχωρήσει και έχει μείνει ο αφρός. Ο πρόεδρος ήθελε back2back πάση θυσία για να μου δώσει όλα τα bonus στο τέλος της χρονιάς. Δεν τον ενδιέφερε και τόσο το Τσάμπιονς Λιγκ, απλώς ήθελε η Πρέμιερ Λιγκ να κατακτηθεί εκ νέου από εμάς.

Πρώτη κίνηση, ήταν να καλέσω ξανά τον Κουαρδάδο πίσω. Ταχύτητα, καλή κίνηση και ανεπανάληπτο dribbling (*και στην πραγματικότητα έπρεπε να τον κρατήσει -τότε- ο Μουρίνιο στην Τσέλσι, και να μην τον δίνει από εδώ και από εκεί). Διάφοροι πιτσιρικάδες έφυγαν δανεικοί, κυρίως σε συλλόγους του Νησιού, σε μικρότερες κατηγορίες βέβαια, για να αποκομίσουν εμπειρίες και να επανέλθουν την επόμενη χρονιά γεροί και δυνατοί έτσι ώστε να ανταπεξέλθουν στις συνεχόμενες αναμετρήσεις σε Αγγλία... και όχι μόνο.

Ξεκίνημα βγαλμένο από τα άδυτα της επιστημονικής φαντασίας. 10/10, ένα πράγμα λες και διαχειρίζομαι τον Ολυμπιακό της Αγγλίας. Μετά τα Χριστούγεννα (είχε κανονικά δράση στην Πρέμιερ Λιγκ βέβαια)... επιστροφή στην πραγματικότητα. Όταν και στο «Λίμπερτι» της Ουαλίας, το είχα δει κάπως, καθώς είχε παρατάξει την ομάδα με 3-5-2, με σκοπό να «καθαρίσω» από νωρίς την υπόθεση νίκη, ένας παίκτης (Ιταλός μάλιστα), με έπιασε στον ύπνο. Ήττα 4-0, η πιο βαριά στη θητεία μου στην Τσέλσι, και έτσι 2η του βαθμολογικού πίνακα Λίβερπουλ, άρχισε να πλησιάζει.

Είχαμε προκριθεί στους ''8'' του Τσάμπιονς Λιγκ, αρχές Απριλίου, πρώτο ματς με την Πόρτο. 1-0 στο Λονδίνο, 1-3 μέσα στην Πορτογαλία και η πρόκριση για τους ''4'' της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης δεν άργησε να έρθει, όπου εκεί, 20 βράδια αργότερα, θα ζούσα τον εφιάλτη του αποκλεισμού από την μισητή Άρσεναλ (0-0, 2-0 ήττα), η οποία έκανε άθλια πορεία στις εγχώριες διοργανώσεις αλλά στην Ευρώπη στεκόταν πολύ καλά. Το έχασε εν τέλει από την Μπάγερν Μονάχου στον τελικό...

Η χρονιά έκλεισε έχοντας κατακτήσει την Πρέμιερ Λιγκ, έχοντας πάρει όλα τα bonus από τον Chairman και έτσι, ήρθαν προτάσεις από άλλους συλλόγους. Οι συζητήσεις για αύξηση συμβολαίου πήγαιναν και ερχόταν μέσα στο μήνα Ιούνιο. Τελικά, όλα καλά, βρέθηκε η λύση και παρέμεινα στον πάγκο της ομάδας.

Με το που άνοιξε η μεταγραφική περίοδος ...(τον Γενάρη δεν είχα «πάρε-δώσε» με άλλα club, διότι ήθελα να κρατήσω τον κορμό και άπαντες ήταν ευχαριστημένοι στην ομάδα, δεν υπήρχε λόγος), η πρόταση για τον Γουίλιαν έφτασε στα γραφεία του συλλόγου. 95.000.000 (αν θυμάμαι καλά), από τη Ρεάλ Μαδρίτης. Είπα όχι. Η διοίκηση είχε αντίθετη άποψη και πήρε την κατάσταση στα χέρια, λέγοντάς μου πως δεν γίνεται να αρνηθούμε μια τέτοια πρόταση. Πάρε το 70% για μεταγραφές. Εγώ, ήθελα να καλύψω άμεσα το κενό του Βραζιλιάνου και κινήθηκα άμεσα για την απόκτηση του Μάρκο Ρόις, όμως οι ιθύνοντες της Μπορούσια ήταν ήδη σε συζητήσεις με τους Καταλανούς για την παραχώρηση του παίκτη.

Τελικά, κατέληξα στον -ίσως και άσημο- Περέιρα της Γιουβέντους. Στην προετοιμασία βγήκε «φυντανάκι». Έκανε εξαιρετικές εμφανίσεις και ήταν έτοιμος για τη μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας του, όπως και εγώ, ως προπονητής των Λονδρέζων.

Το online πρωτάθλημα της Πρέμιερ Λιγκ ήταν έτοιμο να ξεκινήσει. Η μεγαλύτερη κοινότητα μέσα στο μήνα... Τότε, είχα έτοιμη την ομάδα μου για μεγάλα πράγματα, έχοντας αυτή τη φορά -με παραξένεψε- ως πρώτο στόχο την κατάκτηση της Ευρώπης. Όμως, ήρθε η ώρα να αναχωρήσω για την πρωτεύουσα στην πραγματικότητα και να αρχίσουν οι -πραγματικές- επαγγελματικές υποχρεώσεις...

Το καλοκαίρι όμως επανέρχομαι ...FIFAτζήδες... I'll be back. 

Θάνος Καλόγηρος...