Ο Γιούργκεν Αλιζώτη μοιράζεται τα συναισθήματα του για τον κορυφαίο παίκτη που είδαν τα μάτια του στα ευρωπαϊκά παρκέ και του εύχεται καλή τύχη στην μετέπειτα ζωή του.

Όταν ο Δημήτρης Διαμαντίδης ανακοίνωσε την οριστική του απόφαση να εγκαταλείψει το μπάσκετ, γνώριζα εξ' αρχής πως δεν πρόκειται η απόφαση αυτή να αλλάξει. Δεν ήταν διαίσθηση, απλά όταν ο Διαμαντίδης έλεγε κάτι το θέμα είχε τελειώσει. Δεν μπορώ να πω πως δεν μου ήρθε ξαφνικό, ωστόσο τα λόγια του ωρίμασαν σιγά σιγά μέσα μου και αποδέχτηκα το ανεπόφευκτο. Η μήπως όχι; Μετά αυτή τη δήλωση αυτή, το επόμενο χτύπημα ήρθε στο τελευταίο παιχνίδι του ΟΑΚΑ με την Μπασκόνια, εκεί που τόνισε ό,τι απομένουν μόλις δύο μήνες. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς ό,τι ο χρόνος περνάει!

Επόμενος σταθμός οι τελικοί της BasketLeague. Όταν ο Σπανούλης με ένα τρίποντο-"μαχαιριά" με τον Διαμαντίδη πάνω του έδωσε το πρωτάθλημα στον Ολυμπιακό και έτρεξε στα αποδυτήρια για να πανηγυρίσει. Ήταν το τέλειο σενάριο! Φίλοι και "εχθροί" (εντός παρκέ) που έδωσαν μαζί τον τελευταίο χορό. Μόλις βλέπω ό,τι η μπάλα μπαίνει στη στεφάνι, τα μάτια μου πάνε κατευθείαν στον αρχηγό του Παναθηναϊκού, όπου φεύγει κουρασμένος για τα αποδυτήρια, δίχως να έχει το κουράγιο να αποχαιρετήσει το κοινό του. Το μυαλό μου μπλόκαρε. Η ήττα της αγαπημένης μου ομάδας δεν με πληγώνει, όσο ότι σκέφτομαι πως δεν πρόκειται να ξαναδώ το νούμερο 13 στο παρκέ του "Νίκος Γκάλης".

Η Συνέντευξη τύπου ήταν ιδιαίτερη. Κάνείς δεν στάθηκε στην αιτία που δεν πήγε η σειρά σε 5ο παιχνίδι. Κάνεις δεν ανέλυσε διεξοδικά τη ματσάρα. Ο Διαμαντίδης πήρε τον λόγο και απάντησε με διάθεση και χαμόγελο σε όλες τις ερωτήσεις των δημοσιογράφων. Η επόμενη μέρα με βρήκε ήρεμο. Το μυαλό μου έπαιζε παιχνίδια, νόμιζα πως αυτό ήταν. Δεν θα με απασχολήσει ξανά το θέμα, τέρμα. Αργότερα κατάλαβα πως ήμουν μουδιασμενος.  To καλοκαίρι πέρασε και ήρθε η ώρα να διεξαχθούν τα φιλικά για την εκδήλωση Diamonds are Forever. Μια υπέροχη γιορτή όπως αποδείχθηκε, πρωτότυπη, που δεν έχει ξαναγίνει σε ευρωπαϊκα γήπεδα. Τη πρώτη μέρα, βλέπω τον Μήτσο να κάθεται στα επίσημα του ΟΑΚΑ, μια εικόνα που με παραξένεψε καθώς τον είχα συνηθίσει έστω να κάθεται στην άκρη του πάγκου, να παρακολουθεί τις προσπάθεις των συμπαικτών του. Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν. Πουκάμισο, παντελόνι και χειροκρότημα από τα επίσημα. Το σοκ ήταν δεδομένο, ωστόσο ήταν ένα μικρό δείγμα για το τι θα ζήσω την επόμενη μέρα.

Η εμφάνιση με το νούμερο 13 κάνει την εμφάνιση στο κλειστό των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων και το γήπεδο παίρνει φωτιά. Ο ίδιος χειροκροτάει το κοινό που τον αποθεώνει. Μπαίνει μέσα για ενάμιση λεπτό, δίνει έτοιμα καλάθια στους συμπαίκτες του και αποχωρεί. Κύριος. Με όλη την ταπεινότητα που τον διακατέχει. Όταν στο μέλλον με ρωτήσει κάποιο πιτσιρίκι για τον Διαμαντίδη, θα του δείξω αυτό το ενάμιση λεπτό, που αποτυπώνει όλη την καριέρα του. Σκέφτομαι την ομάδα μου, τον συμπαίκτη μου και τελευταίο τον εαυτό μου. Διότι το μπάσκετ δεν είναι οι πόντοι. Ο Διαμαντίδης μας έμαθε πως μπορεί να αλλάξεις τη ροή του παιχνιδιού, με μια ασσίστ, ένα ριμπάουντ και ένα τρίποντο στα τελευταία δεύτερα.

Η φανέλα του Δημήτρη Διαμαντίδη ανεβαίνει ψηλά στην οροφή του ΟΑΚΑ, δίπλα σε αυτή του Φραγκίσκου Αλβέρτη, με τον πρώτο απο τη μία στιγμή στην άλλη να ξεγλιστράει στην αιωνιότητα. Εκεί ξέσπασα. Ολες οι αναμνήσεις που έχω περνάνε μπροστά απο τα μάτια μου, με το μυαλό μου να λέει το δικό του αντίο. Το αντίο στο ίνδαλμα του. Όταν είδα για πρώτη φορά τον Διαμαντίδη, ήμουν παιδάκι, χωρίς γένια και με μαλλιά. Ο Χρόνος όμως πέρασε, μεγάλωσα, έβγαλα μούσια, τα μαλλιά έφυγαν. Ήρθε η καταραμένη ώρα. Η ώρα που με αφήνει, διότι τώρα πλέον έχω μεγαλώσει. Όμως όσο χρονών και να φτάσω, κανείς δεν θα με σταματήσει την ώρα που θα λέω: Διαμαντίδης για τρειιιιιιις!!

ΥΓ: Σε ευχαριστώ για όλα. Όχι γιατί ήσουν καλός μπασκετμπολίστας, αλλά επειδή έδωσες άλλη διάσταση σε αυτό το άθλημα έχοντας σαν κύριο όπλο τον χαρακτήρα σου.
ΥΓ2: ΔIAMANTIΔΗΣ ΟΕΟΕΟΕ ΟΕΟΕΟΕ ΟΕΟΕΟΕ