Για τα επόμενα δευτερόλεπτα μετά την σύγκρουση το παιχνίδι συνεχίζεται κανονικά σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Το κοινό ζητωκραυγάζει για την άμυνα ενώ ο προπονητής επικροτεί τον 17χρονο Cody Seward για το μπλοκ που έκανε στον αντίπαλο. Ο ίδιος ο Cody συνεχίζει να τρέχει προς την φάση που εξελίσσεται μερικά μέτρα παρακάτω. Μόνο αφού ολοκληρώνεται η φάση ο Cody συνειδητοποιεί πως ο Tyrell Cameron, ο παίκτης που μπλόκαρε πριν λίγα δευτερόλεπτα, κείτεται στο χορτάρι ακίνητος. Τον πλησιάζει, του φωνάζει ¨έλα, σήκω επάνω¨, αλλά ο Tyrell παραμένει ακίνητος έχοντας χάσει τις αισθήσεις του.

Αμέσως, ο γυμναστής της ομάδας τρέχει προς τον πεσμένο παίκτη ακολουθούμενος από τους προπονητές, την θεία του Tyrell και τον πάστορα της ομάδας. "Θεέ μου σε παρακαλώ κάνε το παιδί να σηκωθεί" παρακαλά ο πάστορας ενώ εκείνη την ώρα μπαίνει το ασθενοφόρο στον αγωνιστικό χώρο και κατευθύνεται προς τον Tyrell. Το πλήρωμα του ασθενοφόρου σχίζει την εμφάνιση του αθλητή και του κάνουν τεχνητή αναπνοή. Δένουν τον Tyrell στο φορείο και φεύγουν για το νοσοκομείο. Ο Cody επιστρέφει στην πλάγια γραμμή, στη μεριά των φιλοξενούμενων, με 9λεπτά και 11 δευτερόλεπτα να απομένουν για το τέλος του παιχνιδιού, αλλά είναι εμφανές πως δεν θέλει να συνεχίσει.

"Πόσο άσχημα είναι;" ρωτάει ο Cody τον προπονητή του, Jason Thompson. "Έχει πάθει διάσειση; Μπορεί να μείνει παράλυτος;"

"Δεν ξέρουμε ακόμα" του απαντά ο coach Thompson.

"Μα δεν μπορεί να είναι τόσο άσχημα, έτσι δεν είναι;" αναρωτιέται ο Cody, αφού τίποτα δεν έδειχνε βίαιο ή παράξενο στην φάση του μπλοκ που είχε προηγηθεί. Ήταν μια κλασσική φάση μπλοκαρίσματος παίκτη που βρίσκεται μακριά από την μπάλα. Ο  17χρονος Cody Seward είναι ένας αθλητής με ύψος 1.67μ.  και μόλις 66 κιλά βάρος ο οποίος δεν έχει χτυπήσει ποτέ κανέναν επίτηδες. Πρόκειται για ένα παιδί που πάντα ασχολούνταν με τα καλλιτεχνικά και συγκεκριμένα με θεατρικές παραστάσεις ενώ όταν πήγε στο Sterlington High School προς μεγάλη του απογοήτευση έμαθε πως δεν υπήρχε πρόγραμμα θεατρικών σπουδών. Το συγκεκριμένο σχολείο αυτά που πρόσφερε ήταν ένα στάδιο 4.000 θέσεων με τεχνητό χορτάρι, ένα υπερσύγχρονο γυμναστήριο με αίθουσα για βάρη και μια ομάδα football η οποία υπηρετεί την τοπική κουλτούρα μιας πειθαρχημένης κοινότητας στην βόρεια Λουιζιάνα. Έτσι λοιπόν ο Cody έβαλε στόχο να μπει στην ομάδα, αφού πρώτα κέρδισε σε έναν διαγωνισμό άρσης βαρών κάνοντας ρεκόρ σε όλη την πολιτεία. Με αυτό το επίτευγμα κέρδισε μια θέση στην ομάδα και συγκεκριμένα στο αμυντικό rotation.

¨Ψυχή και μαχητικότητα¨ είναι τα λόγια που χρησιμοποιούν οι προπονητές για να περιγράψουν τον Cody και την στιγμή αυτή που περπατάει την πλάγια γραμμή του γηπέδου Franklin Parish,  ο Cody αναρωτιέται μήπως  τελικά αυτή η μαχητικότητά του είναι η αιτία για τον τραυματισμό του Tyrell.  Γιατί δεν άφησε τον Tyrell να τον περάσει χωρίς να τον μπλοκάρει; Γιατί χρησιμοποίησε τον ώμο του στο μπλοκάρισμα; Γιατί ασχολήθηκε με ένα μπλοκάρισμα μικρής σημασίας για την εξέλιξη του παιχνιδιού; Αυτά είναι τα ερωτήματα που έχουν γεμίσει το μυαλό  του.

Το γήπεδο παραμένει σιωπηλό για το υπόλοιπο του παιχνιδιού. Οι συγγενείς του Tyrell έχουν φύγει για να ακολουθήσουν το ασθενοφόρο προς το νοσοκομείο και ένας εξ’ αυτών καλεί στο τηλέφωνο την μητέρα του τραυματισμένου αθλητή καθώς εκείνη απουσίαζε από το γήπεδο βρισκόμενη σε μια κηδεία στο Texas. Μόλις το ρολόι του αγώνα μηδενίζει, οι θέσεις του γηπέδου έχουν σχεδόν αδειάσει. Ο coach Thompson μαζεύει τους παίκτες του ώστε να τους συγχαρεί για την μεγαλειώδη τους νίκη 14-0 επί του σχολείου Franklin Parish. ¨Είμαι περήφανος για εσάς που πετύχατε αυτή την νίκη¨, ξεκινά να τους λέει, όταν ένας βοηθός του τον πλησιάζει και του  ψιθυρίζει κάτι στο αυτί. Του μεταφέρει νέα από τους τραυματιοφορείς που παρέλαβαν τον Tyrell. Τα νέα είναι άσχημα. Ο Tyrell έσπασε τον αυχένα του και δεν συνήλθε ποτέ. O Thompson γυρίζει προς τους παίκτες και τους λέει: ¨Δεν ξέρω πώς να σας το πω παιδιά, αλλά δεν τα κατάφερε. Είναι νεκρός.¨

Ο Cody, γονατισμένος όπως είναι στην άκρη του κύκλου που έχουν σχηματίσει οι συμπαίκτες του, σηκώνεται, ουρλιάζει και αρχίζει να τρέχει. Πετάει το κράνος του και σκίζει την εμφάνισή του. "Τον σκότωσα, τον σκότωσα! "φωνάζει, ενώ ο πάστορας της ομάδας τον κυνηγά να τον σταματήσει. Τον αγκαλιάζει και με την βοήθεια του βοηθού προπονητή τον αναγκάζουν να σταματήσει και να γονατίσει. "Δεν φταις εσύ" του λέει ο πάστορας, αλλά ο Cody κλείνει τα αυτιά του και φωνάζει με το κεφάλι σκυμμένο. "Τον σκότωσα!" συνεχίζει να λέει μέχρι οι συμπαίκτες του να τον οδηγήσουν εκτός γηπέδου προς το παρκινγκ.

Οι συμπαίκτες του αποχωρούν με το σχολικό λεωφορείο ενώ ο Cody μπαίνει στο αυτοκίνητο της μητέρας του. Εκείνη τον ρωτάει "Τι μπορώ να πω που θα σε βοηθήσει να νιώσεις καλύτερα;" με τον Cody να απαντά "Τίποτα". Διανύουν 65 μίλια μέσα στην νύχτα χωρίς να μιλήσουν και το μόνο που διακόπτει αυτή την ησυχία είναι το κινητό του Cody.

  • "Δεν φταις εσύ" γράφει το μήνυμα που του έχει στείλει ο αμυντικός της αντίπαλης ομάδας.
  • "Θα σε βοηθήσουμε, θα σε υποστηρίξουμε με ψυχολόγους, με συμβούλους" του γράφει ένας μέντορας της ομάδας.
  • "Ψαλμός 56-4: Όταν νιώθω φόβο, εναποθέτω την πίστη μου σε Σένα" μήνυμα του νεαρού πάστορας της ομάδας.

Ο Cody κλείνει το κινητό του, τρέχει προς το σπίτι και παίρνει λίγη μελατονίνη για να τον βοηθήσει να κοιμηθεί. Είναι ξαπλωμένος στον καναπέ μέχρι τις 3 τα ξημερώματα  ΄τρέχοντας΄ στο μυαλό του ξανά και ξανά την φάση του μπλοκ όταν τον παίρνει ο ύπνος μέχρι το επόμενο μεσημέρι. Στο σπίτι τον επισκέπτονται πολλοί άνθρωποι του περιβάλλοντός του που θέλουν να τον βοηθήσουν με τον τρόπο του ο καθένας. Η μητέρα του τον πηγαίνει στην εκκλησία ενώ οι φίλοι του τον βγάζουν για φαγητό. Ο προπονητής του ο Thompson, ένας από τους καλύτερους προπονητές με ειδικότητα στην άμυνα, τον επισκέπτεται και του λέει πως είδε πολλές φορές στο βίντεο την επίμαχη φάση. Του εξηγεί  πως το συγκεκριμένο μπλοκ ήταν ακριβώς όπως το διδάσκουν όλα τα προπονητικά βιβλία και πως ο Tyrell ήταν αφηρημένος. Είδε τον Cody την τελευταία στιγμή και έβαλε το κεφάλι του πρώτα στην σύγκρουση. "Χωρίς λόγο. Ήταν αναπάντεχο" του αναφέρει χαρακτηριστικά.

"Σε παρακαλώ κόουτς, δεν θέλω να μιλήσω γι΄αυτό " απαντά ο Cody.

Για τις επόμενες 3 ημέρες δεν πηγαίνει στις προπονήσεις της ομάδας και ο προπονητής του ανησυχεί μήπως ο φόβος κυρίευσε τον Cody. Σε αυτό έρχονται να προστεθούν και κάποιες φήμες που κυκλοφορούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που αναφέρουν πως ο Cody έχει κατάθλιψη και τάσεις αυτοκτονίας.

Ο coach Thompson συγκαλεί συνάντηση με τον ανεπίσημο πάστορα της ομάδας Chad Merrell ώστε να τον συμβουλευτεί για το τι πρέπει να κάνει. "Δεν χρειάζεται ο Cody να μιλήσει με κάποιον για όλο αυτό που έγινε;" ρωτάει ο  coach τον πάστορα Merrell. "Δεν θέλω να προσποιούμαι ότι καταλαβαίνω πως νιώθει αυτές τις στιγμές, γιατί δεν ξέρω" συνεχίζει ο coach.

"Υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος στον κόσμο που μπορεί πραγματικά να καταλαβαίνει" λέει ο Merrell, θυμούμενος μια αντίστοιχη σύγκρουση από ένα κολεγιακό παιχνίδι 26 χρόνια πριν! Κι εκείνη η σύγκρουση είχε άσχημη κατάληξη με έναν  νεκρό αθλητή λόγω σπασμένου αυχένα και τον άλλο αθλητή να ρίχνει το φταίξιμο στον εαυτό του και στο άθλημα.

"Νομίζω ξέρω ποιος μπορεί να βοηθήσει τον Cody"είπε ο Merrell.

  O Brad Gaines το πρωινό της Τρίτης λαμβάνει μια κλήση στο κινητό του, στο οποίο έχει ως screensaver την εικόνα από εκείνο το μοιραίο παιχνίδι.  Κάθε φορά που χτυπάει το τηλέφωνο, κάθε φορά που ελέγχει το email του, αυτή η φωτογραφία τον κοιτάζει επίμονα  - μια φωτογραφία χαρακτηριστική  από τη χειρότερη στιγμή της ζωής του, πριν από 26 χρόνια. Απεικονίζει τον λαιμό του  Chucky Mullins να συμπιέζεται αδέξια στην πλάτη του Brad Gaines. Tα χέρια του Mullins αρχίζουν να κρεμάνε και το κεφάλι του αρχίζει να γέρνει. Η μνήμη του εν λόγω χτυπήματος κρύβεται πάντα στο μυαλό Gaines και τον ¨επισκέπτεται¨ αρκετές φορές κάθε μέρα. "Δεν μπορείς να ξεφύγεις ποτέ από αυτό», εξηγεί ο ίδιος, οπότε είναι πιο εύκολο να κοιτάζει στο κινητό του και να αντιμετωπίζει την φωτογραφία από αυτό το ατύχημα.

"Ορίστε" λέει ο Gaines  και από την άλλη άκρη της γραμμής, ο Jason Thompson συστήνει τον εαυτό του. O Gaines έχει πάρει αρκετές κλήσεις και μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου κατά τις τελευταίες δεκαετίες από αγνώστους που υποφέρουν από τραυματισμούς, και η συχνότητα έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια. Επτά αθλητές γυμνασίου έχουν πεθάνει ως άμεσο αποτέλεσμα  τραυματισμών μόνο μέσα στο 2015  και τώρα o Thompson λέει στον Gaines για έναν από αυτούς: μια ακόμα ΄άσχημη στιγμή΄, ένας ακόμα νεκρός παίκτης και ένας επιζών που φαίνεται να είναι χαμένος...

"Ξέρω ότι είναι υπερβολικό αυτό που θα σου ζητήσω, αλλά σκέφτηκα ότι ίσως θα μπορούσες να πάρεις τηλέφωνο τον Cody", λέει ο Thompson.

Ο Gaines το σκέφτεται για λίγα δευτερόλεπτα. Το πρόγραμμά του είναι ήδη γεμάτο, είναι στη μέση της μετακόμισης  σε ένα νέο σπίτι, έχει μια επιχείρηση υγειονομικής περίθαλψης, μια γυναίκα και τα τέσσερα παιδιά στο Νάσβιλ.

"Και γιατί να μην τον επισκεφτώ αυτοπροσώπως;" αναρωτιέται ο Gaines.

Λίγες μέρες αργότερα, αναχωρεί απόγευμα έχοντας να κάνει ταξίδι 460 μιλίων για  να γνωρίσει έναν 17χρονο  ξένο στην περιοχή Sterlington της Λουιζιάνα. Πάντα του  άρεσε η  οδήγηση τη νύχτα, όταν οι δρόμοι είναι ήσυχοι και αυτός μπορεί να ακούει τον εαυτό του να σκέφτεται. "Ο χρόνος της θεραπείας μου,"  τον αποκαλεί, και του ξαναέρχονται οι  ίδιες αναμνήσεις. "Είναι σαν να προσπαθώ  να ταιριάξω τα κομμάτια ενός παζλ  στο κεφάλι μου. Γιατί αυτόν; Γιατί εγώ; Γιατί δεν αποφύγαμε και οι δύο την σύγκρουση; Γιατί «επιλεχθήκαμε» εμείς οι δύο;"

Οδηγεί μέσα από χωράφια με λευκό βαμβάκι και λόφους διάσπαρτους με λεύκες ώσπου φτάνει στην Οξφόρδη του Μισσισσιππή, στο επιβλητικό λευκό στάδιο τόσο οικείο από εκείνο το Σάββατο του Οκτώβρη 1989. Ήταν η επιστροφή στην Οξφόρδη όταν ο Gaines και οι συμπαίκτες του στην Vanderbilt εμφανιστήκαν από τα αποδυτήρια μπροστά σε ένα φρενήρες πλήθος που εκσφενδόνιζε ποτήρια κόκα κόλα στα κεφάλια των αντιπάλων. "Εμπρός να τους βάλουμε να το καταπιουν" έδωσε οδηγία ο προπονητής της Vanderbilt και ο Gaines και οι συμπαίκτες του μπήκαν στο γήπεδο για την πρώτη τους επίθεση. Ο Gaines, ένας ακραίος παίκτης δέχθηκε πάσα και έπιασε την μπάλα κοντά στην τελική γραμμή ακριβώς μπροστά από τον Mullins. Ο αμυντικός πήδηξε στον αέρα και βούτηξε με το κεφάλι φυτεύοντας το κράνος του στην πλάτη του Gaines κάνοντας το τάκλιν. Ο Mullins κατέρρευσε με τα χέρια και τα πόδια του προς όλες τις κατευθύνσεις. Δεν ένιωθε τα χεριά του ούτε τα δάχτυλα του. Είχε σπάσει τέσσερεις σπόνδυλους. Μεταφέρθηκε με ελικόπτερο στο νοσοκομείο του Μέμφις ενώ ο Gaines πήγε στον πάγκο του  τόσο ανακατεμένος που νόμιζε ότι μπορεί να ξεράσει.

Διακόσια σαράντα μίλια μακριά από το Sterlington τώρα, ο Gaines συνεχίζει το ταξίδι του έξω από την Οξφόρδη και φτάνει στο Clarksdale, γενέτειρα του μπλουζ. "Μερικά μέρη έχουν μείνει στάσιμα στον χρόνο", λέει, βάζοντας λίγο καπνό στο στόμα του.


Είχε πάει να επισκεφτεί τον Mullins στο νοσοκομείο λίγες εβδομάδες μετά τη σύγκρουση, ακόμα κι αν ο προπονητής  του Gaines τον προειδοποίησε ότι ήταν μια κακή ιδέα. "Πρέπει να μάθω τι σκέφτεται για μένα," είπε ο Gaines στον προπονητή του κι  έτσι οδήγησε στο Μέμφις στο διάλειμμα των Χριστουγέννων.

 Ανέβηκε με το ασανσέρ στη μονάδα εντατικής θεραπείας στον τέταρτο όροφο. Φορούσε ένα μπουφάν του Vanderbilt ενώ ο διάδρομος ήταν γεμάτος με οπαδούς του Ole Miss που είχαν έρθει στο Μέμφις για ένα παιχνίδι . "Γιατί δεν με  κατηγορούν που ο Mullins βρίσκεται  εδώ;" , αναρωτήθηκε ο Gaines. "Δεν θα μπορούσα να έχω τρέξει μια διαφορετική διαδρομή; Δεν θα μπορούσα να έχω σκύψει όταν με χτύπησε;" Μπήκε μέσα στο δωμάτιο του νοσοκομείου και είδε τον Mullins ξαπλωμένο ανάσκελα ( ένα σώμα 125 κιλών)  και το κεφάλι του ακινητοποιημένο, ώστε το μόνο που μπορούσα να δει ήταν το ταβάνι. Ο Gaines σκέφτηκε να βγει από το δωμάτιο πριν τον δει ο Mullins, αλλά αντ 'αυτού πλησίασε το κρεβάτι. "Λυπάμαι πάρα πολύ για όλα", είπε, εισάγοντας τον εαυτό του. Ο Mullins έγνευσε στον Gaines να κλίνει προς το μέρος του. Μια χειρουργική επέμβαση είχε αφαιρέσει την φωνή του Mullins . "Δεν φταις εσύ" ψιθύρισε.

Έγιναν φίλοι μερικούς μήνες μετά από αυτό, μιλούσαν στο τηλέφωνο κάθε λίγες ημέρες και συχνά συζητούσαν για το ποδόσφαιρο. Ο  Mullins ζήτησε από το Ole Miss να στήσει μια ειδική τηλεφωνική γραμμή που θα μετέδιδε  ζωντανά ήχους από τις προπονήσεις της ομάδας. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να καλεί κάθε απόγευμα και να ακούει το γνωστό 'soundtrack' της ζωής του: σφυρίχτρες, κραυγές και συγκρούσεις. Του έλειπε το παιχνίδι όσο του έλειπε και ο παλιός του καλός εαυτός!

Ο Gaines στο μεταξύ είχε αρχίσει να χάνει προπονήσεις, αποφεύγοντας το άθλημα που είχε καθορίσει τόσο πολύ τον τρόπο που έβλεπε τον κόσμο. Ο πατέρας του είχε παίξει στο κολλέγιο. Ο θείος του είχε κερδίσει ένα super bowl με τους Steelers. Δυο από τα μεγαλύτερα αδέρφια του τα είχαν ήδη καταφέρει στην εθνική κατηγορία και γι αυτό φαινόταν να είναι προορισμένος και ο Gaines. Τέλειωσε τη σεζόν μετά τον τραυματισμό του Mullins "χωρίς φωτιά για το παιχνίδι, χωρίς πάθος, απλά προσποιουμενος" είπε. Έπειτα, νωρίς τον επόμενο χρόνο, έφυγε από την ομάδα. Κάθε παιχνίδι του φαινόταν σαν μια εν δυνάμει καταστροφή. Κάθε αμυντικός τού θύμιζε τον Mullins. Σταμάτησε να πηγαίνει σε όλα τα παιχνίδια και σπάνια μιλούσε στην οικογένεια του για το χτύπημα.

" Όταν σκεφτόμουν το ποδόσφαιρο, το μόνο που ερχόταν στο μυαλό του ήταν αυτό που συνέβαινε στον Chucky" λέει ο Gaines. "Τις βίδες στο κεφάλι του. Τα 'ακυβέρνητα΄ χέρια. Τα μπουκέτα με τις ευχές για ανάρρωση στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Τη μυρωδιά του αντισηπτικού." Και μετά, την άνοιξη του 1991, το τηλεφώνημα που έλαβε ο Gaines από τον κηδεμόνα του Mullins. "Είναι θρόμβος. Είναι σε μηχανική υποστήριξη. Έλα γρήγορα."

 Εκατόν εξήντα χιλιόμετρα έχουν απομείνει για το  Sterlington και ο Gaines πατάει το γκάζι σε ένα άδειο δρόμο με δύο λωρίδες κυκλοφορίας και τα  δέντρα αρχίζουν να φαίνονται πιο θολά καθώς αναπτύσσει ταχύτητα. Είχε πάει στο νοσοκομείο να σταθεί άγρυπνος στο πλάι του Mullins  αυτές τις τρεις τελευταίες μέρες, αφού οι γιατροί δεν μπορούσαν να βρουν ενδείξεις εγκεφαλικής δραστηριότητας. Είχε μείνει μαζί του ξύπνιος τη νύχτα και μετά κοιμήθηκε μέσα στην παλιά του Buick στο παρκινγκ του νοσοκομείου. Την τελευταία μέρα είχε παρακολουθήσει καθώς οι νοσοκόμες αφαιρούσαν τα σωληνάκια, τις βίδες, τις οθόνες για την κάρδια και το μηχάνημα για την αναπνοή και μετά τοποθέτησαν τον Mullins σε ανακεκλιμένη στάση βάζοντας μια μπάλα στην γωνία του ανήμπορου χεριού του ώστε να μπορέσει να πάρει τις τελευταίες του ανάσες. O  Gaines είχε μείνει στο δωμάτιο μέχρι την επίσημη δήλωση θανάτου, έπειτα έτρεξε στο διάδρομο έξω από το νοσοκομείο, μακριά σε ένα ελικοδρόμιο, μέσα στο δάσος και σε έναν επαρχιακό δρόμο. Χρειαζόταν αέρα, χρειαζόταν χώρο. Και 24 χρόνια αργότερα ακόμα τα έψαχνε...


Τώρα 60 μιλιά μακριά, πολύ περασμένα μεσάνυχτα, και το αυτοκίνητο του είναι μόνο στο δρόμο. Είχε κάνει τόσες πολλές μοναχικές διαδρομές σαν κι αυτή, μεταξύ των οποίων δεκάδες προς το  Russellville της Alabama, για να επισκεφτεί τον τάφο του Mullins τρεις φορές κάθε χρόνο. Πάντα πηγαίνει τα Χριστούγεννα, στην επέτειο του χτυπήματος του και την επέτειο του θανάτου του Mullins για να ξεχορταριάσει το χώμα και να γυαλίσει την ταφόπλακα. Ξεκίνησε σαν ένα τελετουργικό από υποχρέωση, η ακόμα και ενοχή, αλλά τα τελευταία λίγα χρόνια πήγαινε και για τους δικούς του λογούς. Η γυναίκα του δεν μπορεί να το καταλάβει ακριβώς. Τα παιδιά του δεν τον συνοδεύουν ποτέ στο ταξίδι αυτό. "Είναι σχεδόν μια ανακούφιση το να είμαι εκει" λέει ο Gaines, γιατί σκέφτεται τον Mullins τουλάχιστον 20 φορές τη μέρα.

Φτάνει στο Sterlington λίγα λεπτά μετά τις 2π.μ., νοικιάζει ένα δωμάτιο σε ένα μοτέλ στην εθνική και στέλνει ένα μήνυμα στον Cody. " Έλα φίλε, θα σε δω το πρωί. Εγώ μπορεί να κερδίσω περισσότερα από αυτό απ’ότι εσύ"

Cody&Gaines

"Απλά δεν θέλω να μιλώ για αυτό" είπε ο Seward τις μέρες μετά το χτύπημα. Χρειάστηκε ο Gaines, που έχει ζήσει 26 χρόνια με μια παρομοια τραγωδία, για να κάνει τον έφηβο να ανοιχτεί. Adrienne Grunwald for ESPN

Συναντιούνται στο γήπεδο του Sterlington  και πηγαίνουν για φαγητό. "Ευχαριστώ που ήρθατε, κυριε" λέει ο Cody. Φαίνεται νευρικός και τώρα κι ο Gaines αισθάνεται ανήσυχος. Αν είχε χρειαστεί 26 χρόνια να καταλάβει τη δική του σύγκρουση πως θα μπορούσε να βοηθήσει τον Cody να βγάλει νόημα από τη δική του μέσα σε λίγες ώρες; Αντί να προσφέρει συμβουλές αποφασίζει να ακούσει. Μιλούν για το τηγανιτό κοτόπουλο. Συζητούν για τον Eminem. Ο Cody αναφέρει την κοπέλα του που γνώρισε σε ένα στοιχειωμένο σπίτι στην περιοχή μετά από ένα αγώνα. "Κορίτσια και ποδόσφαιρο," Gaines λέει, και γελάνε και οι δύο τους.

Έχει περάσει λίγο παραπάνω από μια εβδομάδα μετά τη σύγκρουση και ο Cody έχει επιστρέψει στην ομάδα του Sterlington, χωρίς να είναι σίγουρος τι άλλο να κανει. "Πρεπει τουλάχιστον να το προσπαθησω" λέει. Οι φίλοι του συνδέονται με την ομάδα, όπως και η καθημερινότητά του και η ταυτότητα του και όλα αυτά φαίνονται πολλά για να τα χάσει αν σταματήσει να παίζει. Είχε περάσει την πρώτη του προπόνηση στο γραφείο του προπονητή καθισμένος σε εναν καναπέ και βλέποντας το βίντεο από το χτύπημα. Αυτό που του είχαν πει όλοι έμοιαζε αλήθεια "ηταν ένα καθαρό μπλοκ τίποτα αξιοσημείωτο". "Ξέρω ότι δεν έκανα τίποτα λάθος" λέει και έτσι με τις ημέρες έχει επιστρέψει στην θέση του, παρ’ότι η νέα ανησυχία που νιώθει μερικές φορές εκδηλώνεται με ρίγη και ιδρώτα. Ακόμα μπορεί να εκτελέσει ένα χτύπημα. Ακόμα μπορεί να διαβάσει την άμυνα. "Ο παλιός Cody" έχουν αρχίσει να λένε γι αυτόν οι προπονητές αλλά το παιχνίδι έχει διαφορετική αίσθηση.

Έχει διδαχτεί στο Sterlington να παίζει ποδόσφαιρο με χαρά, ελεγχόμενη αδρεναλίνη αλλά και σύνεση. Αυτός και οι συμπαίκτες του σηκώνουν βάρη εκτός σεζόν κάτω από την εικόνα ενός γιγάντιου πάνθηρα, τα μπλε μάτια του κοιτάζοντας τους: ΄τα μάτια του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος είναι επάνω σας΄ γραφει. Μπαίνουν σε ένα σπίτι όπου οι προπονητές έχουν αναρτήσει ένα παράθεμα που δίνει κίνητρο στον τοίχο: ΄το μετρό ενός ανθρώπου είναι η βούληση του να αγωνιστεί, και να αγωνιστεί και να αγωνιστεί λίγο περισσότερο, γιατί η παράδοση είναι θάνατος και ο θάνατος είναι για τους αδυναμους.΄ Στέκονται μαζί να ακούσουν προσευχές πριν το παιχνίδι από τα μεγάφωνα του σταδίου: "κύριε, προστάτεψε αυτούς τους αθλητές και κάνε τους δυνατούς για τη μάχη τους."

Και ο Cody τα έχει πιστέψει όλα αυτά: έκανε βάρη πιο πολύ από όλους τους συμπαίκτες του, έβαζε μουσική να ακούει πριν τους αγώνες, δάγκωνε σφιχτά το μασελάκι του με το πρώτο σφύριγμα και μετά χανόταν στην ψευδαίσθηση του παιχνιδιού, όπως κάνουν πάντα όλοι οι καλοί παίχτες.

Κι όμως: "τώρα μοιάζει κάπως σα να παίζω αλλά χωρίς να νιώθω όπως ενιωθα" ο Cody λέει στον  Gaines. "Είναι ακόμα καλα. ειναι εντάξει. Αλλά δεν είναι το ίδιο " . " Το καταλαβαινω" λεει ο Gaines, γιατί αφού άφησε την ομάδα στο Vanderbilt  απέφευγε ακόμα και να βλέπει football για επτά η οχτώ χρόνια.

"Πάντα αισθάνομαι σα να πρόκειται να ξυπνήσω νιώθοντας καλυτέρα χωρίς να το σκέφτομαι αλλά είναι πάντα εκεί" λέει ο Cody.

"Χρειάζεται χρόνος" απαντά ο Gaines

"Ποτέ αρχίζει να γυρίζει στο να αισθάνομαι φυσιολογικά;" ρωτάει ο Cody;

"Δεν ξέρω" λέει ο Gaines αν και στην πραγματικότητα ξέρει. Δεν υπάρχει γυρισμός. Έχει καταλήξει να σκέφτεται τη ζωή του σε δυο κεφάλαια, ένα πριν και ένα μετά, και η διαχωριστική γραμμή είναι το χτύπημα. Οι πρώην συμπαίκτες του Mullins έγιναν κάποιοι από τους κοντινότερους φίλους του Gaines, διάλεξε την υγειονομική περίθαλψη για καριέρα και ονόμασε την πρώτη του επιχείρηση με τον αριθμό της φανέλας του Mullins: 38. Ακόμα ελπίζει να ανοίξει ένα ιατρικό κέντρο για αθλητές με τραύματα σε κεφάλι και λαιμό. Ο γιος του, 11 χρονών, τον ικέτευσε να παίξει football και ο Gaines πέρασε μήνες ζυγίζοντας τις αντικρουόμενες επιρροές στη ζωή του πριν του το επιτρέψει. "Πρέπει να καταλάβεις τα οφέλη και τους κινδύνους" είπε ο Gaines, και ο γιος του για να του αποδείξει ότι το έκανε, διάλεξε να φορέσει το νούμερο 38!

Αλλά γιατί θα πρέπει ο Cody να τα ξέρει αυτά τα πράγματα τώρα στα 17; Ακόμα οδηγεί ένα φορτηγό που του είχε δώσει ο πατέρας του και μυρίζει σαν το άρωμα της κοπέλας του. Αποκαλεί τους δάσκαλους του ΄κύριε΄και ΄κυρία΄. Είναι ένας πρωτοετής που μόλις άρχισε να σκέφτεται σε ποιο κολλέγιο θέλει να πάει η τι να σπουδάσει. Τους μήνες πριν τη σύγκρουση, η μοναδική ιατρική του ανησυχία ήταν ερχόταν κάθε λίγες εβδομάδες όταν επισκεπτόταν τον εκπαιδευτή της ομάδας να ζητήσει έξτρα τιλτνολ αφού του έσφιγγαν τα σιδεράκια του.

Shammika

Ως τη στιγμή που η Shamikka έφτασε στο νοσοκομείο, η εμφάνιση του γιου της και τα αγαπημένα του παπούτσια ήταν σε ένα κουτί με την ταμπέλα «προσωπικά αντικείμενα». Μετά τον θάνατο του Tyrell, το Franklin Parish έχει βρει πολλούς τρόπους να τιμά μια νεαρή ζωή που ήταν αφοσιωμένη, και χαμένη, στο ποδόσφαιρο. Clockwise from top: Adrienne Grunwald for ESPN (2), Monica Huff/The Franklin Sun

Αυτό ίσως είναι κάτι που θα το σκέφτεσαι για πολύ καιρό, λέει ο Gaines, απλά. Πρέπει να έχεις πολύ υποστήριξη και πολλούς ανθρώπους που νοιάζονται για σένα. Δεν υπάρχει ένας σωστός τρόπος να το περάσεις αυτό. Εσύ πρέπει να αποφασίσεις τι χρειάζεσαι. Εσύ πρέπει να αποφασίσεις πως θα το κουβαλάς.

Αυτό που η Shammika Cameron χρειάζεται τις μέρες μετά το θάνατο του γιου της είναι να μιλήσει με τον Cody. "θα ήθελα να μιλήσω σε αυτόν που έκανε το χτύπημα", γράφει, σε ένα μήνυμα στην σελίδα του facebook της ομάδας του Sterlington, αλλά αρχικά λέει στους προπονητές του ότι δεν είναι έτοιμος για αυτή τη συζήτηση. Δεν ξέρει τι να της πει. Δεν έχει ιδέα τι μπορεί εκείνη να του πει. "Όποτε είναι έτοιμος να μιλήσει, η Mikka είναι έτοιμη", λέει η Shamikka σε ένα άλλο μήνυμα, και μετά περιμένει τον Cody να τηλεφωνήσει.

Ο Tyrell ήταν το μεγαλύτερο από τα τρία παιδιά της, με μεγάλα μάτια, ένα πλατύ χαμόγελο και μεταδοτική αγάπη για το football. "Δείξτε μου κάτι" φώναζε στους συμπαίκτες του συχνά, που το Franklin Parish είχε μετατρέψει αυτή τη φράση σε σλόγκαν του. Ο Tyrell έπαιζε από τότε που ήταν 10, ως linebacker and receiver, και είχε ελπίδες να τα καταφέρει στην Αλαμπάμα η στο Οχάιο, τις δυο ομάδες που λάτρευε να παρακολουθεί κάθε σαββατοκύριακο. "Το μόνο που γνώριζε για το μέλλον του ήταν ότι επρόκειτο να περιλαμβάνει πολύ football» λέει η Shamikka, και ο Tyrell είχε πει στους φίλους του να περιμένουν ένα επιτυχημένο δεύτερο χρόνο. Μια εβδομάδα πριν ξεκινήσει η σεζόν παρήγγειλε ένα ζευγάρι παπούτσια στο ιντερνετ με την πιστωτική κάρτα της μητέρας του για 143δολαρια, τα πιο ακριβά παπούτσια που είχε αγοράσει ποτέ. "Αυτή είναι τρελή τιμή!" είπε η Shamikka, έτσι ο Tyrell υποσχέθηκε να τα φορέσει για τουλάχιστον δυο χρόνια. Τη μέρα του πρώτου παιχνιδιού της σεζόν εναντίον του Sterlington, η Shamikka και η οικογένεια της είχαν ταξιδέψει στην κηδεία ενός ξαδέλφου στο Τέξας. Ο Tyrell έμεινε πίσω στη Λουιζιάνα για να παίξει, και έκανε τατουάζ το όνομα του ξαδέλφου του δίπλα στα αρχικά "R.I.P." πάνω στα καινούρια του παπούτσια στιγμές πριν τη σέντρα. Έπειτα, λίγες ώρες αργότερα, η Shamikka έτρωγε σε φαστ φουντ όταν έλαβε μια σειρά πανικόβλητων μηνυμάτων από την ξαδέρφη της, που ήταν στο παιχνίδι. "έχει τραυματιστεί" είπε. Και μετά, λίγα λεπτά αργότερα: "είναι άσχημα, πολύ άσχημα". Μέχρι να οδηγήσει η Shamikka τέσσερεις ώρες πίσω στο σπίτι, το νοσοκομείο είχε συλλέξει τη φανέλα και τα παπούτσια του γιου της μέσα σε ένα κουτί σφραγισμένο με ταινία και με την ετικέτα «προσωπικά αντικείμενα». Πήγε κατευθείαν στο γραφείο κηδειών, φτάνοντας στη μέση της νύχτας, και ζήτησε να δει τον Tyrell.

“Ήταν απλά ξαπλωμένος εκεί, δείχνοντας περίπου όπως πάντα, και αυτό απλώς με κατέστρεψε", λέει. "Μισούσα τον εαυτό μου που δεν ήμουν εκεί όταν συνέβη."

Οι προπονητές και από τις δυο ομάδες αναρωτιόνταν ποιον μπορεί να κατηγορήσει η Shamikka: τον εαυτό της που άφησε τον Tyrell να παίξει; τους συμπαίκτες του που απέτυχαν να τον προστατεύσουν; Τους τραυματιοφορείς που ήταν ανίκανοι να του σώσουν τη ζωή; Τον Cody που έκανε το χτύπημα; Το ίδιο το ποδόσφαιρο;

Κι όμως, αντ’ αυτού η Shamikka πήγε πίσω στην καμπίνα του φορτηγού της και έκλαψε, οδήγησε σπίτι, προσευχήθηκε και μετά ανήρτησε ένα μήνυμα στη σελίδα της στο Facebook: "'Αφησε και συγχώρεσε. Πέθανε παίζοντας ένα παιχνίδι που αγαπούσε.»

Οι προπονητές της έδωσαν ένα DVD του παιχνιδιού, αλλά η Shamikka δεν ήθελε να το δει. Ο ιατροδικαστής εξέδωσε την έκθεση της νεκροψίας – σπασμένος λαιμός, εσωτερική αιμορραγία- όμως αυτή είχε τη δική της εξήγηση. "Είναι θέμα του θεού, όχι του ποδοσφαίρου", λέει. "Δεν υπάρχει λογική. Απλά συνέβη. Τώρα όλα όλα είναι θέμα του πως θα αντιδράσουμε."

Μέρες αργότερα, όταν τρεις από τους συμπαίκτες του Tyrell σκέπτονταν να παρατήσουν το φουτμπόλ, τους τηλεφώνησε και τους είπε ότι ο Tyrell θα ήθελε να παίξουν. Όταν ο προπονητής της Franklin Parish ρώτησε πως θα μπορούσε να βοηθήσει τα παιδιά της Shamikka, ο δωδεκάχρονος γιος της είπε ότι ήθελε μια φανέλα με τον αριθμό του αδελφού του και μια εξασφαλισμένη θέση στην ομάδα. Και όταν η Franklin Parish δεν μπορούσε να αποφασίσει αν θα αναβάλει το επόμενο παιχνίδι της, που ήταν προγραμματισμένο για την επομένη εβδομάδα μετά το θάνατο του Tyrell, η Shamikka επέμενε να παίξει η ομάδα.

"Αυτά τα παιδιά χρειάζονται να είναι μαζί, να κάνουν αυτό που έκαναν πάντα", λέει. Ξέρει ότι το football είναι ένα επικίνδυνο σπορ. Mια φορά είχε δει τον Tyrell να καταρρέει στο γήπεδο και έτρεξε να κοιτάξει πως ήταν, φοβούμενη το χειρότερο, παρότι ήταν μόνο μια κράμπα. "Είναι ένα σοβαρό άθλημα" . Όμως επίσης πιστεύει ότι το football είχε χαρίσει στο γιο της κοντινούς φίλους, αυτοπεποίθηση και χαρά. "Το να επιστρέψουν στο football είναι ο μονός τρόπος αυτά τα παιδιά να ξεπεράσουν αυτό που έγινε" επιμένει.

Έτσι μια πέμπτη βράδυ, έξι μέρες μετά το θάνατο του Tyrell, αναγκάζει τον εαυτό της να πάει πίσω στις κερκίδες να παρακολουθήσει την ομάδα του Franklin Parish να παίζει ξανά. Θα πέρασε ακόμα ένας μήνας προτού μπορέσει να ξαναμιλήσει για τον Tyrell χωρίς να κλαίει και δυο μήνες πριν νιώσει αρκετά καλά ώστε να επιστρέψει στη δουλειά, όμως είναι εκεί καθισμένη στις κερκίδες. "Όλοι αυτοί οι άνθρωποι με πλησιάζουν και μέσα μου θέλω μόνο να ουρλιάξω" αναφέρει χαρακτηριστικά. Παρακολουθεί καθώς οι παίχτες της Franklin Parish μπαίνουν στο γήπεδο και στέκονται χέρι-χέρι με 50 παίχτες της Sterlington που έχουν έρθει να τους στηρίξουν. Και την επομένη νύχτα, μια Παρασκευή, ο Cody και οι συμπαίκτες του στην Sterlington μπαίνουν στο γήπεδο για το δικό τους παιχνίδι περιστοιχισμένοι από τους παίχτες της Franklin Parish, που έχουν έρθει κατευθείαν από την αγρυπνία του Tyrell.

Η κηδεία του Tyrell είναι Σάββατο και περισσότεροι από 200 άνθρωποι από το Sterlington θέλουν να παραστούν. Η εκκλησία ήδη αναμένει μια πλημμύρα από πλήθος και ο Thompson ο προπονητής της Sterlington δεν θέλει να πιάσουν τις θέσεις. Ρωτάει τη Shamikka αν αυτή και η οικογένεια της θα μπορούσαν να χαιρετήσουν το τον κόσμο από το Sterlington για 10 λεπτά πριν την κηδεία. Την συναντούν σε ένα μεγάλο δωμάτιο στην εκκλησία River of Life Church στο Winnsboro, στη Λουιζιάνα, όπου βρίσκεται το κατά παραγγελία φτιαγμένο φέρετρο του Tyrell, χαραγμένο με τον αριθμό της φανέλας του. Η ομάδα του Sterlington δίνει στη Shamikka μια επιταγή με δωρεές στη μνήμη του Tyrell.  Μετά οι παίχτες την πλησιάζουν ένας ένας και υποβάλουν τα σέβη τους.

Κάπου στο πίσω μέρος αυτής της ουράς είναι ο Cody, νευρικός, ακόμα όχι απόλυτα σίγουρος τι να πει. Συστήνεται. Αρχίζει να πασχίζει [να βρει] τις σωστές λέξεις, λέγοντας της πόσο λυπάται, πόσο πολύ την σκεφτόταν, πόσο…

"Έλα εδώ" λέει αυτή, διακόπτοντάς τον, τραβώντας τον στην αγκαλιά της. Ο Cody αισθάνεται έκπληκτος, μετά ευγνώμων, μετά ανακουφισμένος. "Είναι εντάξει" λέει αυτή, και αυτό είναι όλο αυτό που θέλει να του πει.

CodyEnteringField

"Ψυχή και μαχητικότητα," χαρακτηρίζουν οι  προπονητές του Sterlington τον βραχύσωμο Cody καθώς μπαίνει στο γήπεδο. Adrienne Grunwald for ESPN

Σχεδόν ένα μήνα αργότερα, o Cody και οι συμπαίκτες του υποδέχονται έναν από τους  μεγαλύτερους αντιπάλους τους, τους Ouachita Christian, και o Gaines αποφασίζει ότι θέλει να είναι εκεί. Συνομιλούσε με τον Cody μέσω μηνυμάτων και στο τηλέφωνο, και τώρα ο ίδιος ξεκινάει και πάλι για το Sterlington.. Ένα ακόμα ταξίδι 460 μιλίων μέσω ενός ήσυχου δρόμου, αλλά αυτή τη φορά, όταν φτάνει στο Sterlington βλέπει ουρές πάνω από 1 χιλιόμετρο προς όλες τις κατευθύνσεις που οδηγούν στο γήπεδο. Το πάρκινγκ του σχολείου γεμίζει με  αυτοκίνητα, και το ίδιο κάνει και ένα διπλανό parking. " Όλοι στη Λουιζιάνα πηγαίνουν σε αυτό το παιχνίδι;" αναρωτιέται. Παρκάρει σε ένα εστιατόριο και ακολουθεί το πλήθος.

Μέχρι τη στιγμή που ανεβαίνει στις κερκίδες, το γήπεδο έχει ήδη γεμίσει με περισσότερους από 3.500 ανθρώπους. Η μπάντα παίζει τον εθνικό ύμνο. Η κερκίδα των μαθητών ξεκινά το «κύμα». Οι παίκτες του Sterlington βγαίνουν από τα αποδυτήρια, ακουμπούν ένα άγαλμα πάνθηρα για καλή τύχη, και κάνοντας σπριντ βγαίνουν από την φυσούνα στον αγωνιστικό χώρο. «Κυρίες και κύριοι,  η αήττητη ομάδα σας, τα αγόρια της καρδιάς σας, το καμάρι της Sterlington, οι Πάνθηρές σας!" λέει μια φωνή από το μεγάφωνο, και οι μεταλλικές κερκίδες αρχίζουν να ταράσσονται και να κάνουν θόρυβο από τους πανηγυρισμούς.

Ο Cody τρέχει με το Νο 44 στην φανέλα του, συμπτωματικά τον παλιό αριθμό του Gaines  και για τις επόμενες δύο ώρες ο Gaines παρακολουθεί τις κινήσεις  του σε όλο το γήπεδο. Ο Gaines έχει περάσει σχεδόν μια δεκαετία αποφεύγοντας το foorball, αλλά τελικά το παιχνίδι τον τράβηξε και πάλι. "Αν ο Chucky δεν ένιωθε θλίψη, γιατί θα πρέπει να νιώθω εγώ;" αποφάσισε πρόσφατα, δεδομένου μάλιστα ότι το παιχνίδι είχε διαμορφώσει μερικές από τις πιο σημαντικές σχέσεις στη ζωή του. Η οικογένειά του έχει πλέον εισιτήρια διαρκείας στο Vanderbilt, και μερικές φορές πηγαίνει με τα αδέλφια του. Υπάρχει ο Chris, 50 χρονών, με τον αστράγαλό του παραμορφωμένο από μια ντουζίνα χειρουργικές επεμβάσεις, ο Greg, 57 χρονών, που ήδη λαμβάνουν μόνιμη πληρωμή αναπηρίας από το NFL μετά από 40 χειρουργικές επεμβάσεις στην πλάτη, το γόνατο και τους ώμους του, που είχε ως αποτέλεσμα τον εθισμό στα παυσίπονα  και στη συνέχεια ο Μπραντ, ο νεότερος αδελφός. Αλλά εξακολουθούν να κάθονται μαζί στις κερκίδες. Εξακολουθούν να κάνουν κέφι και να παθιάζονται με το παιχνίδι.

Στο Sterlington, ο Gaines είναι όρθιος για να παρακολουθήσει τον Cody σε ένα σφιχτό δεύτερο ημίχρονο, χτυπώντας τις κερκίδες στον ενθουσιασμό μετά από ένα σκοράρισμα των γηπεδούχων και στη συνέχεια να δαγκώνει τα χείλη του, όταν η νίκη διαφεύγει από τους Πάνθηρες μετά από ένα κλέψιμο μπάλας της τελευταίας στιγμής. "Τόσο κοντά..» μονολογεί και πλησιάζει προς τον Cody που βρίσκεται στον αγωνιστικό χώρο μετά το τέλος του παιχνιδιού.

Gaines: "Απίστευτο παιχνίδι! Το έζησα πολύ έντονα."

"Ναι, ακατάλληλο για καρδιακούς!" απαντά ο Cody  και στη συνέχεια τα μέλη της οικογένειάς του και μερικοί από τους συμπαίκτες του έχουν μαζευτεί και συζητάνε όλοι για το παιχνίδι.

Μόλις το πλήθος αραιώνει ο Gaines ρωτά, "Όλα πάνε καλά;"

Cody: "Σιγά σιγά γίνονται όλο και καλύτερα και ξαφνικά σταθεροποιούνται εκεί".

Gaines: "Ναι, έτσι συμβαίνει".

 Αγκαλιάζονται και κανονίζουν την επόμενη ημέρα να φάνε μαζί πρωινό. Ο Cody αποχωρεί προς τα αποδυτήρια ενώ οι κερκίδες έχουν ήδη αδειάσει και οι προπονητές αποχωρούν από το γήπεδο. Μόνο ο Gaines έχει μείνει στον αγωνιστικό χώρο μαζί με δύο 10χρονα παιδιά που ανταλλάσουν μπαλιές.  "Θα είμαι ο αμυντικός μέσος" λέει ο Gaines στα αγόρια και τους ζητάει την μπάλα. Κάνουν μερικές πάσες και ενώ έχει αρχίσει να νιώθει άνετα με το χέρι του τους λέει πως πρέπει να φύγει. Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν πολλοί λόγοι… για τους οποίους θέλει να φύγει και αυτοί είναι οι 7 νεκροί νεαροί αθλητές  αυτόν τον χρόνο μέσα στους οποίους και ο Tyrell Cameron ενώ σκέφτεται και τον Chucky Mullins.

Αλλά τώρα είναι απλά ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου μέσα σε ένα άδειο γήπεδο και αυτός ρίχνει μπαλιές 35 μέτρων και το χέρι του αισθάνεται καλά. Το μυαλό του είναι καθαρό από σκέψεις. Το παιχνίδι φαίνεται απλό. Τα αγόρια τρέχουν προς το τέρμα για να πιάσουν την μπάλα, και κάθε φορά που επιστρέφουν ο Gaines τους λέει το ίδιο πράγμα.

"Μία ακόμα τελευταία μπαλιά....."

πηγή: ΕSPN , απόδοση από το αρχικό κείμενο του αρθρογράφου Eli Saslow με τίτλο "WHY HIM, WHY ME?"  το οποίο εξιστορεί πραγματικά γεγονότα  (17/11/2015)